De natuurlijke tuin wordt gekenmerkt door de afwezigheid van stijlelementen. De begroeiing is volledig afhankelijk van de bodemgesteldheid, waterhuishouding en de omgeving. In een stadse situatie zou een natuurlijke tuin enigzins misplaatst zijn. In een landelijke omgeving daarentegen zou hij schitterend tot zijn recht kunnen komen.
Filosofie van een natuurlijke tuin is, dat er uitsluitend planten in groeien, die van nature in de streek thuis horen en dat er zo min mogelijk ingegrepen wordt in de natuurlijke processen. De natuurlijke tuin is zeer dynamisch. Hij verandert voortdurend. Bepaalde planten verdwijnen en er komen nieuwe voor in de plaats.
Onkruiden zoals brandnetels, fluitenkruid, paardebloemen, grassen, weegbree, wilde koekoeksbloem, boshyacinthen, varens enz. horen er in thuis. Evenals vlierbes, wilgen, esdoorns en een hele reeks aan stinzenplanten.
De natuurlijke tuin begint al vlak bij het huis, waar men hier en daar wat bloeiende planten zoals vingerhoedskruid, lupine en gulden roede plant voor wat extra sfeer. Een ruig grasveld, dat meer een weide is en slechts sporadisch gemaaid wordt, vormt het 'terras'. Als erfafscheiding gebruikt men takkenhagen van snoeihout, die overwoekerd raken door kamperfoelie en clematis montana. Hier en daar staat een fruitboom. Paden zijn van natuurlijk materiaal zoals houtsnippers of cacaodoppen. De natuurlijke tuin is bijzonder onderhoudsarm. Er hoeft slechts zeer sporadisch ingegrepen te worden. Het 'werk' beperkt zich tot het af en toe maaien van het grasveldje en het vrijhouden van de paden.